VORIG:
CAMERA LUCIDA
VOLGEND:
DISMANTLED SPACES

De Ruimte die Verbindt

Tijdens het eerste bezoek aan Tokyo (2015) viel mij op dat alle huizen vrij staan, er is geen sprake van een gesloten gevel. Telkens wordt tussen de gebouwen door een summiere blik gegund op wat zich daarachter bevindt. Al wandelend keek ik gedurig tussen de huizen door. Deze eindeloze reeks doorzichten geven de stad een onverwacht transparant karakter.

Eenmaal bewust van mijn kijkgedrag richtte ik mijn aandacht meer ”naar voren”, van de ruimte die achter de bebouwing lonkt naar de ruimte die het doorzicht mogelijk maakt; een smal stukje ”niets”, nauwelijks breed genoeg om een enkele persoon doorgang te verlenen. Airco’s of hekwerken die de grens van de twee percelen markeren maken het betreden vaak geheel onmogelijk.

Meestal was het donker tussen de gebouwen. Het doorzicht wordt omlijst door een diep zwart, alsof je je binnen in de scheidingsmuur bevindt. Vanuit het perspectief van de bewoners is dat wellicht ook wat die tussenruimte is: een verlengstuk van de twee buitenmuren.
Tijdens de schemering blijken er echter ramen op deze tussenruimtes uit te kijken en als binnen de lichten ontstoken worden ontstaat een wonderlijk schouwspel van licht dat tussen de twee wanden heen en weer kaatst.

Zodra dit licht de de donkere "binnenzijde van de muur" vult, wordt deze een ruimte op zichzelf. En waar de muur de woningen van elkaar scheidt, verbindt de verlichte tussenruimte de afzonderlijke panden met elkaar.
Hiermee sluit de observatie van de tussenruimtes in Tokyo aan op mijn pogingen om een verbinding te verbeelden tussen de ruimtes ter weerszijde van een muur, samengebracht onder de titel Camera Lucida.