De structuur van Tokio is vergelijkbaar met een bloedvatens stelsel, van slagaders tot haarvaten. Brede doorgaande straten omsluiten wijken, die door smallere straten worden doorkruist, waarmee nog kleinere gebieden worden gemarkeerd, waarbinnen de huizen vlak op elkaar staan.

Er zijn in Japan geen gesloten façades, bebeouwing tot de perceelgrens is niet toegestaan. Lopend door de straten kan, tussen de huizen door, telkens een glimp worden opgevangen van wat zich erachter bevindt. Soms, in het voorbijgaan, lijkt er iets bijzonders te zien. Bij een tweede blik is er niets, als een vluchtige sensatie die na registratie onmiddellijk verdampt. De ruimte tussen de huizen zijn meestal donkeere spelonken waar armetierige struikjes manhaftig proberen tot het daglicht boven te huizen te reiken, maar nauwelijks van de grond komen.

Alles verandert als de schemering invalt. Ramen kijken uit op de tussenruimtes; niet voor het uitzicht, maar om licht naar binnen te laten. Als binnen het licht wordt ontstoken ontstaat er een wonderlijk spel van licht dat tegen de muren heen en weer kaatst als een flipperkast. Na deze ervaring blijft hangen en de noodzaak groeit om terug te keren en de tussenruimten na zonsondergang vast te leggen.